lieven@Finland:~$ #FinlandRoadtrip - The Roadmap & Stats

Foto's, Filmpjes en het Verhaal Volgen nog ;-)

lieven@Polen:~$ 42 uur

Jahaa...

De eerste after-#FinlandRoadtrip blog had eigenlijk over het verblijf in desbetreffende soevereine natie moeten gaan... Een Poolse douanebeambte heeft echter enige opschudding veroorzaakt in de blog-planning (voor zover een "voornemen tot" planning heten mag) en enkele familiare, vriendschappelijke en persoonlijke aangelegenheden...

Hierboven genoemde insinueert dat ik toch wel wat uit te leggen heb. Hetgeen betekent dat het Finland verhaal even moet wachten. Maar geduld is een schone zaak..

Nowy Tomyśl

De eerdere genoemde douanebeambte was aanwezig op op de A2 (E30) in Polen. Daar waar deze nieuwe hightech snelweg, aangelegd met Europees geld en toekomstige tolopbrengsten, tijdelijk ophoud in afwachting van latere voltooiing van de ontbrekende baanvakken. Het ontbreken van het laatse baanvak ergens tussen Poznań en de Duitse grens was een prachtige plek voor het opzetten van een “fuik”.

Wij als twee jongeren in een auto met Nederlands kenteken werden vanzelfsprekend naar de kant gewuifd (waar overigens voornamelijk niet-Poolse auto's staande werden gehouden) voor een vlugge controle. Half slaperig heb ik de (eerste, bijna retorische) vraag of we misschien marihuana bij ons hadden dan ook maar beamend beantwoord aan de, zich zelf voldaan voelende, vrolijke, Poolse beambte.

Niet dat ik direct schurft had aan de best man (die bleek achteraf een uitzondering vormde op de doorsnee Pool door zijn kennis van de Engelse taal). Er zat nog een joint in een doosje welke via via was verkregen bij de Grass Company te Tilburg (6 voorgedraaide). Dit doosje had er pak 'm beet al 5500 km opzitten en was genuttigd gedurende het verblijf in Finland.

Indien je van achteraf “als-dan” denken houd: Ja we hadden het moeten weg gooien of niet eens mee moeten nemen. Dit is echter wel gebeurt, en wel in het kader van: “Ik ga op vakantie en ik neem mee”...

1,13 gram

Nadat alle douane collega's toch echt hadden geconstateerd dat het hier marihuana vermengd met tabak (beter bekend als een joint) betrof begon eigenlijk het wachten al...

Allereerst op twee motoragenten. Deze hebben ons geëscorteerd naar het dichtstbijzijnde politiebureau in Nowy Tomyśl. Daar waar nodig met optische- en geluidssignalen en inclusief verkeerd rijden..

Op het politiebureau werd na enige tijd toch wel duidelijk dat het bezit van een verlepte, kromme, geplette, vochtige joint en een schimmel waar je een beetje scheel van gaat kijken niet geheel geappricieerd werdt en enigzins tot problemen leidt in Polen... Toen werd het avontuur iets minder grappig. De communicatie was namelijk zodanig dat niemand meer dan 3 woorden Engels en 5 woorden Duits kon. (op onze, aldaar onbevoegde douane-vriend na).

Met andere woorden: we wisten niet meer wat er ging gebeuren. Ook de dienstdoende ambtenaar van de Nederlandse ambassade wist, via het noodnummer, niet meer te vertellen dan dat de Poolse natie in het weekend bureaucratisch dicht gaat en dat ze maandag, officieel, wat konden betekenen. Enkele tegenstrijdige opmerkingen van politieagenten en onze douane-vriend dat we dezelfde (zater)dag of de volgende dag weer naar Nederland mochten werden daarmee direct ontkracht.

Ik had me er na 4 uur in een zweterig halletje mentaal al vast maar op voorbereid: sowieso 2 nachtjes cel en daarna zien we wel weer verder... Of kan de ambassade ons iig helpen. Ik mocht nog één keer bellen: Helaas de voicemail van mijn moeder. Gelukkig wist ze zelf niet dat ze een voicemail had op het vaste nummer... :(

Slaap lekker & Eet smakelijk

20:00 op zaterdag 20 augustus 2011 sloot de dikke stalen deur van een Poolse politiecel zich achter ons.

Een korte sfeerimpressie: wit en grijs geschilderd, hoog, 4,2 bij 2,5 meter met een hoekje van 1,6 bij 1,6 meter eruit. 2 houten dozen in de zelfde stijl welke dienst zouden doen als bed, een deur met een luikje, een (half gesloopt) knopje om de cipier te bellen als je naar de wc moest, een raam met tralies, een tafel met twee krukjes en 4 TL-buizen die 24 per dag aan stonden.

Niet bepaald een 5 sterren hotel ;-).

ik gok anderhalf uur later kregen we nog wat te eten: 2 broodjes met een soort onbestendige visachtige pasta-substantie, 1 droge augurk en een koude kop thee. Welterusten.

Je slaapt toch echt na zo lang wachten, zelfs op een houten plank... probeer dit echter niet thuis in verband met verstijving en pijn in enkele gewrichten (heup, pols, enkels) en ribben afhankelijk van uw ligpositie. Het ontbijt was overigens een déjà vu naar het avondeten. De broodjes waren alleen een halve dag ouder :P.

Zondag werd ons dan toch definitief duidelijk dat we die dag niet meer naar huis zouden mogen, zoals al verwacht. De dienstdoende cipier des ochtends was gelukkig zo vriendelijk om uit de auto het Kolonisten kaartspel en wat boeken te halen (wel de verkeerde boeken maar na twee etappes en veel handen en voetenwerk was dit het hoogst haalbare). De eindstand na nog een nacht was meer dan 8 potjes Kolonisten met alle uitbreidingen door elkaar, tig woordspelletjes (zo is er, na veel breinkraken, volgens ons in NL geen plaatsnaam die met de “Q” begint), 2 keer het boek van Maarten van Rossem over de kredietcrisis (u kunt mij reeds overhoren..) enz.

Verder begin je redelijk snel een regelmaat in de dagelijkse gang van zaken te ontdekken: 9:00 ontbijt, 14:00 warm middageten, althans het was warm bedoeld: de puree, het halve gebakken eitje, en de komkommers bedolven onder een liter slasaus zonder smaak, 20:00 weer die boterhammen met een augurk erbij...

Als de schaduw links van de schoorsteen op het gebouw aan de overkant van de binnenplaats stond was het ochtend, rechts was middag. And so time goes by...

Feit

Veel tijd, weinig te doen, raar slapen, niet lekker liggen (understatement), raar dromen, af en toe wat doen, af en toe naar de WC en de tijd proberen te achterhalen bij de cipier. Dan duurt een dag lang. En dan ga je denken. En we hadden geluk dat we samen opgesloten zaten... Want je maakt grote kans gek te worden... gek van wat je denkt, gek van ieder geluidje dat je denkt te horen.

Het "als-dan" denken ban je snel uit, dat heeft geen nut, boos op jezelf worden helpt ook niks dat frustreert enkel en daar is die cel te klein voor, je berust eigenlijk redelijk snel in het feit dat je gewoon echt ongeloof stom bent geweest. Stom klinkt heel zwak maar ik kan er geen beter woord voor verzinnen. Enorm stom: De grootste faal ooit... naïef..

De tweede nacht kregen we ineens een soort van matras, een kussen en een (naar pis stinkend) dekentje. Je gelooft het of niet: ik heb heel goed geslapen.. :P. met iets minder pijn in mijn stuitje en minder stijve rug.

Veel langer had het niet moeten duren de volgende dag, zelf mediteren werd lastig, maar om 14:00 mocht ik geboeid mee voor verhoor. De prijs voor vrijheid: 2000 złoty, indien je afziet van een rechtzaak. + 6 maanden voorwaardelijk celstraf (indien je binnen 3 jaar nog eens wordt gepakt).

Het geld gaat naar de Poolse verslavingszorg. Maar ik geloof dat ik de beste manier om afkicken van drugs wel gevonden heb: 42 uur in een cel in Polen.

Je vraagt je soms af of alles voor een reden gebeurt: iig dankzij onze Poolse douane-vriend, onze stommiteit, 1,13 gram marihuana, de achteraf-toch-wel-aardige politieagenten, wellicht mijn eigen ehm.. noodgedwongen opgelegte kalmte en die 42 uur ben ik ondertussen wel volledig klaar met drugs...

42

Het betalen van de geldboete (cash) trok veel bekijks (40 biljetten van 50 złoty), de accu van de auto werd door de halve bezetting van het politiebureau weer aangeslingerd (alle opladers en de koelbox zaten er al die tijd nog in dus de auto deed niks meer...) we kregen nog een hand van de poltieagenten/cipiers, en zijn binnen 7 uur de resterende 900 km naar Nederland gereden om eindelijk te mogen douchen en schone kleren aan te trekken, mijn moeder, vriendinnetje, oom, tante en vriendjes een knuffel te geven...

De lieftallige vertaalster bij het verhoor gaf haast nog een knuffel met de volgende woorden: “Next time you go to Poland.. Don't bring drugs”

Ik heb het haar belooft niet meer te zullen doen... En met haar ook mezelf...

42 uur cel veranderd een hoop... Niet alleen hoe je tegen drugs aan kijkt, maar ook tegen jezelf...

“42” is, als je de “Hitchhiker's Guide to the Galaxy” moet geloven, het antwoord op de ultieme vraag over het Leven, het Universum, en Alles...

Die 42 uur was iig voorlopig voldoende om goed over het Leven en Alles na te denken... Het universum heb ik gemakshalve even overgeslagen. Dat zal wellicht het geval zijn geweest als ik een half jaar in Polen op vakantie was gebleven. :P

lieven@FrisseLucht:~$ Finland

Dames en heren, na een tijdje blogloos, compleet naar de tering, in de after-diploma-krijg glijbaan des levens, waarin ik nog op zoek ben naar kamertje elders en mij heb ingeschreven op de TU terwijl ik ook weer af en toe probeerde uit te slapen is het plan ontstaan (althans dat bestond al) om (toch) naar Finland te gaan...


Gewoon omdat het kan. Ook omdat ik echt even dit land uit wil, frisse lucht nodig heb en weer even wil kunnen "chillen". Laatstgenoemde heb ik geloof ik al dik een jaar niet echt meer actief gedaan dus ik zal er nog een beetje aan moeten gaan wennen :P. Maar ik heb er vet veel zin in :D.

zaterdag 6 augustus rijden we weg naar het land waar wildcamperen mag. Indien we niet worden opgegeten door beren of wolven, of worden neergeschoten door Russische grenswachters zijn we 2 a 3 weken later weer terug in het land van herkomst :P.

Het waarom, hetgeen ten grondslag ligt aan hierboven beschreven onderneming, is de opmerking van mijn ex-TU-maat welke nu bijna kapitein volleerd kapitein is door een opleiding aan het STC. Hij, Igor, was op stage langs Finland gevaren en zei dat we daar een keer heen moesten (een half jaar geleden). Een maand geleden vroeg ik of hij dat nog steeds wilde en zo staat op het punt te gaan gebeuren :P. Als achterbankvulling, inclusief kook- en navigatiekunsten gaat Roosje mee om het simpele feit dat zei ook wel wat frisse lucht kan gebruiken. Foto's van lauwe bruggen, chille bomen, mooie schepen enz volgen nog. De Finse vlag hangt al aan mijn backpack, alleen nog even een schep scoren... :P

De ballen, en tot ziens! :)

lieven@HRO:~$ "Klaar mee"... :P

Nog 7 dagen tot de deadline en dus nog 6 korte nachten.
Nog 2 casussen en 5 verslagen. Nog de resultaten van 1 tentamen en 2 rapporten. En nog één afstudeerzitting.

1 juli 2011 is bij deze mijn laatste deadline op de Hogeschool Rotterdam...
Daarna ben ik "er klaar mee" in de breedste zin van de term.

"Ik ben er klaar mee" heb ik gejat als lijfspreuk van de grondwerker waarmee ik in Delft vaak zat in de modder te vinden was. Het heeft een symbolische, sarcastische, ironische en psychisch opluchtende betekenis en is dubbel op te vatten maar ook weer als combinatie.

in dit geval is het de combinatie...

Als ik een week na de deadline dan eindelijk het papiertje ontvang waar ik drie jaar lang 4 leerjaren HBO voor heb weggewerkt gaat er eerst een krat bier leeg en schrijf ik me daarna in voor de TU. Als dat laatste administratieve gedoe voorbij is ga ik 3 weken slaap inhalen (ik ga bewijzen dat dat wel kan) en aansluitend denk ik maar 3 weken in een tentje in de middle of knowhere zitten. Klaar met alles en (bijna) iedereen :P.

Nou ja iig... Tot die tijd: EEN SPANNEND MUZIEKJE! :P

Dag hoor,

Lieven

lieven@HRO:~$ Waarom Civiel?

Goede vraag, of eigenlijk geen vraag doet er nu niet toe. Ik wilde een van mijn laatste verslagen op de HRO, voor SLC uit het eerste jaar... (inhaalopdracht vanwege een cijferpuinhoop :( ) wel even delen op draad :).

Leg ik mijzelf ook eens uit... Bijzonder moment dus :P

Waarom Civiel